OTIF w dostawach hurtowych nie jest ozdobą prezentacji dla zarządu. To test, czy zamówienie dotarło wtedy, kiedy klient mógł je przyjąć, i czy zawierało dokładnie to, co potwierdzono. Jeśli którykolwiek z tych warunków pada, odbiorca nie dostaje „prawie dobrej” dostawy. Dostaje problem: brak na półce, przestój kompletacji, dodatkową awizację albo reklamację. [4]
Zanim zaczniesz liczyć procenty, odpowiedz sobie na jedno pytanie: czy firma ma dziś jedną, spisaną definicję „na czas i w całości”, czy każdy dział liczy sukces po swojemu?
OTIF – co mierzy ten wskaźnik i dlaczego w hurcie nie można go traktować jak zwykłej statystyki
Rozwinięcie skrótu On Time In Full
On Time In Full oznacza dostawę na czas i w całości. W praktyce hurtowej oba warunki muszą być spełnione jednocześnie. Towar, który przyjechał punktualnie, ale bez jednej pozycji z zamówienia, nie podnosi wskaźnika OTIF. Podobnie pełna paleta, która stanęła pod rampą dzień po oknie przyjęcia, nie jest sukcesem tylko dlatego, że kompletacja w magazynie była bezbłędna. [1]
To rozróżnienie bywa źródłem sporów między sprzedażą, magazynem i transportem. Sprzedaż widzi termin potwierdzony klientowi. Magazyn patrzy na godzinę wydania. Przewoźnik raportuje godzinę dojazdu. Żaden z tych momentów sam z siebie nie jest OTIF. Wskaźnik powstaje dopiero wtedy, gdy zestawisz uzgodniony termin z faktycznym odbiorem oraz zamówioną ilość z ilością przyjętą i zgodną asortymentowo.
OTIF nie zastępuje terminowości dostaw ani wskaźnika kompletności. Te dwa pomiary są potrzebne właśnie po to, żeby nie zgadywać, co psuje wynik łączny. Terminowość odpowiada na pytanie „czy zdążyliśmy”. Kompletność odpowiada na pytanie „czy klient dostał właściwy towar w uzgodnionej ilości”. OTIF w logistyce odpowiada na pytanie ostrzejsze: czy oba warunki zadziałały w tym samym zamówieniu. [3]
Skutki niskiego OTIF dla dostawcy hurtowego i odbiorcy
Po stronie odbiorcy skutek jest zwykle operacyjny, zanim stanie się handlowy. Sklep nie uzupełni półki. Magazyn klienta nie domknie zlecenia produkcyjnego albo kompletacji do swoich odbiorców. Brak jednej pozycji w dostawie hurtowej potrafi zablokować całą wysyłkę, jeśli towar jest sprzedawany w zestawie albo ma iść na promocję z ustaloną datą.
Po stronie dostawcy niskie OTIF generuje drugi obieg pracy: telefony, korekty dokumentów, dosyłki, zwroty nadwyżek i ręczne uzgadnianie różnic. To nie jest „koszt jakości” widoczny w jednej linii raportu. To godziny ludzi, którzy zamiast realizować kolejne zamówienia, gaszą skutki poprzednich. Przy stałych kontraktach dochodzą kary umowne, obniżenie oceny dostawcy i ryzyko, że kluczowy odbiorca przeniesie część wolumenu gdzie indziej.
Zanim wybierzesz actions naprawcze, ustal, co naprawdę boli. Czy więcej szkody robią opóźnienia, braki ilościowe, czy błędy w dokumentach i asortymencie? Te trzy problemy wyglądają podobnie w skrzynce reklamacyjnej, ale wymagają innych właścicieli: planowania zapasu, kompletacji, transportu albo obsługi zamówień.
Krok 1: ustal jedną definicję OTIF, zanim zaczniesz zbierać dane
Najczęstszy błąd na starcie to liczenie wskaźnika „tak jak się da”, a definicję dopisywanie później, gdy wynik komuś nie pasuje. Wtedy każdy kolejny miesiąc jest nieporównywalny z poprzednim. Najpierw zapisz reguły. Potem zbieraj dane.
Uzgodnij, co oznacza „na czas”
„Na czas” musi mieć kotwicę w umowie albo w potwierdzeniu zamówienia, nie w zwyczaju działu. Kotwicą może być konkretna data, okno godzinowe albo termin potwierdzony po złożeniu zamówienia, jeśli taki jest wasz model sprzedaży. Bez tego zapis „dostawa terminowa” oznacza co innego dla handlowca, który obiecał piątek, i dla planisty, który widzi w systemie sobotę.
Rozdziel trzy daty i nie mieszaj ich w jednym polu. Data wysyłki mówi, kiedy towar opuścił magazyn. Planowana data dostawy mówi, na kiedy umówiono klienta. Faktyczny moment odbioru mówi, kiedy odbiorca mógł towar przyjąć. Do OTIF wchodzi porównanie planu z odbiorem, nie z wyjazdem auta. Wysyłka o czasie przy spóźnionym dojeździe to nadal nieterminowa dostawa z perspektywy klienta.
Ustal też, co robicie z dostawą wcześniejszą. Dla części hurtowni wcześniejszy przyjazd jest sukcesem. Dla odbiorcy bez wolnego miejsca na rampie albo z oknem awizacyjnym jest to problem porównywalny z opóźnieniem: auto czeka, kierowca nie może rozładować, a kolejna dostawa stoi w kolejce. Jeśli kontrakt wymaga okna, wcześniejsza dostawa poza oknem nie powinna automatycznie dostawać statusu „na czas”.
Uzgodnij, co oznacza „w całości”
Jednostka oceny zmienia wynik bardziej niż jakikolwiek „trik” w Excelu. Możesz liczyć całe zamówienie, linię zamówienia, paletę, karton albo sztukę. W dostawach hurtowych najczytelniejszy start to zwykle całe zamówienie albo linia zamówienia, zależnie od tego, jak klient składa reklamacje. Jeśli liczycie linie, a klient ocenia was po całym zamówieniu, wasz raport będzie łagodniejszy niż jego ocena dostawcy.
Doprecyzuj zamienniki, dostawy częściowe i nadwyżki, zanim pojawi się pierwszy sporny przypadek. Zamiennik uzgodniony przed wysyłką i zaakceptowany przez klienta może być realizacją pełną. Zamiennik wysłany „bo zabrakło” bez zgody – nie. Częściowa dostawa, nawet jeśli reszta dojedzie następnego dnia, nie jest In Full dla pierwotnego zamówienia, chyba że od początku była potwierdzona jako dostawa dzielona i każda część ma własny termin. Nadwyżka też nie jest niewinna: klient może odmówić przyjęcia, a różnica ilościowa i tak psuje zgodność.
Jeśli kontrakt wymaga zgodności SKU, numeru partii, daty przydatności albo kompletu dokumentów, te warunki wchodzą do definicji „w całości”. Paleta z właściwą ilością, ale ze złą partią albo bez certyfikatu wymaganego przy przyjęciu, nie jest pełną realizacją. Inaczej OTIF będzie mierzył uprzejmość transportu, a nie jakość obsługi klienta.
Zdefiniuj wyjątki, ale nie twórz listy usprawiedliwień
Wyjątki są potrzebne, bo nie każdy problem należy do dostawcy. Sensowne przypadki to siła wyższa opisana w umowie, odmowa przyjęcia z winy odbiorcy, zmiana terminu zgłoszona przez klienta przed dostawą oraz błędny adres podany w zamówieniu. Każdy wyjątek powinien mieć dowód: mail, zapis w systemie, korektę awizacji, zdjęcie odmowy albo protokół.
Rozdziel wyjątki zaakceptowane przed dostawą od tłumaczeń składanych po problemie. Przesunięcie okna, które klient potwierdził w czwartek, można wyłączyć z pomiaru albo przeliczyć do nowego terminu. Informacja „klient i tak nie miał ludzi na rampie”, dopisana w poniedziałek po reklamacji, nie powinna czyścić historii. Inaczej raport OTIF staje się negocjacją, nie pomiarem.
Ostrzeżenie: zbyt szeroka lista wyłączeń sztucznie poprawi wynik, lecz nie usunie źródeł problemu. Jeśli co miesiąc wyłączacie „korki”, „brak ludzi u klienta” i „błąd systemu” bez limitu oraz bez właściciela, wskaźnik będzie rósł, a reklamacje zostaną. Lepiej pokazać niższy, uczciwy OTIF i obok niego udział wyjątków, niż chować wolumen w przypisach.
Krok 2: zbuduj bazę danych do pomiaru – jakie informacje muszą znaleźć się przy każdym zamówieniu
Definicja bez rejestru zostaje opinią. Rejestr bez definicji zostaje zbiorem dat. Potrzebujesz jednego wiersza na zamówienie albo na linię – zgodnie z wybraną jednostką – i pól, których nie da się „uzupełnić później z pamięci”.
Minimalny zestaw danych w rejestrze OTIF
Przy każdym rekordzie zapisz numer zamówienia, klienta, kanał sprzedaży, datę złożenia i potwierdzony termin dostawy. Kanał ma znaczenie, bo zamówienie z EDI, ze sklepu B2B i z telefonu ma inny moment potwierdzenia oraz inną jakość danych adresowych. Bez tej informacji łatwo zrzucić winę na magazyn, podczas gdy błąd wszedł już przy przyjęciu zlecenia.
Dalej potrzebujesz planowanej i faktycznej daty odbioru, ilości zamówionej oraz ilości dostarczonej. Jeśli liczycie linie, ilości trzymajcie na poziomie linii, a status całego zamówienia wyliczajcie z nich regułą: jedna linia poza definicją psuje OTIF zamówienia, o ile taką regułę przyjęliście. Nie mieszajcie w jednym raporcie „9 z 10 kartonów” z oceną „zamówienie zaliczone”.
Na końcu rekordu zostawcie status kompletności, status terminowości, przyczynę niezgodności oraz osobę albo dział odpowiedzialny za wyjaśnienie. Statusy „tak/nie” wystarczą do wzoru. Przyczyna i właściciel są potrzebne do działania. Sam procent nie mówi, czy jutro macie poprawić prognozę, układ kompletacji, czy okno załadunku u przewoźnika.
Skąd pobierać dane
ERP albo WMS jest naturalnym źródłem zamówienia, stanów, kompletacji i wydania. Z tych systemów bierzecie ilość zamówioną, ilość wydaną, SKU, magazyn nadania i godzinę opuszczenia doku. To jeszcze nie jest dowód, że klient otrzymał towar. To dowód, że wyście go wysłali albo skompletowali.
Faktyczny czas doręczenia bierzcie z TMS, potwierdzenia przewoźnika, elektronicznego potwierdzenia odbioru albo z dokumentu dostawy podpisanego przy rampie. Jeśli korzystacie z kilku przewoźników, ujednolićcie strefę czasu i format godziny, zanim połączycie pliki. Różnica „dostawa 23:40” kontra „dostawa następnego dnia rano” potrafi przewrócić status terminowości przy oknie nocnym.
Przy małej skali arkusz może być rozwiązaniem startowym. Wpisujcie go jednak według sztywnego szablonu i zamykajcie dzień, nie „w piątek, jak będzie czas”. Ryzyko jest konkretne: puste daty, poprawianie wstecz i wpisy z pamięci kierowcy zamiast z dowodu odbioru. Arkusz ma sens jako okres przejściowy albo kontrola próby, nie jako wieloletnie źródło prawdy dla KPI logistyki.
Kontrola jakości danych przed pierwszym raportem
Zanim pokażecie pierwszy wynik, wyciągnijcie kilka losowych zamówień i porównajcie je z dokumentami źródłowymi. Sprawdźcie, czy potwierdzony termin w rejestrze jest tym samym terminem, który dostał klient, oraz czy ilość dostarczona pochodzi z przyjęcia, a nie z wydania. Jedno zamówienie z błędem w próbie to sygnał, żeby nie publikować procentu.
Potem przeszukajcie cały zbiór: puste daty, zdublowane numery zamówień, ilości w sztukach obok ilości w kartonach, status „na czas” przy braku godziny odbioru. Takie rekordy nie powinny wchodzić do mianownika jako sukces. Albo je poprawiacie przed raportem, albo oznaczacie jako dane niekompletne i pokazujecie ich udział osobno.

Pytanie kontrolne przed publikacją: czy faktyczna data dostawy pochodzi z dowodu odbioru, czy jedynie z deklaracji nadawcy? Jeśli z deklaracji, macie raport wysyłek, nie raport OTIF.
Krok 3: obliczaj OTIF w sposób, który da się porównać między okresami
Podstawowy wzór i logika kwalifikacji zamówień
Wzór jest prosty i właśnie dlatego łatwo go zepsuć wyjątkami. OTIF = liczba zamówień dostarczonych na czas i w całości / liczba wszystkich zamówień objętych pomiarem × 100%. Do licznika wchodzi tylko rekord, który ma jednocześnie terminowość „tak” i kompletność „tak”. Jedno „nie” zeruje zaliczenie, nawet jeśli druga połowa realizacji była wzorowa. [2]
Mianownik to zamówienia objęte pomiarem według spisanej definicji, nie „wszystko, co kiedykolwiek wpisano do systemu”. Jeśli wyłączacie siłę wyższą, wyłączenie musi być policzalne i widoczne: ile zamówień odpadło i z jakiego powodu. Inaczej dwa miesiące z tym samym licznikiem dadzą różne procenty tylko dlatego, że ktoś rozszerzył listę wyłączeń.
Krótki przykład bez zgadywania skali: zamówienie dojechało w oknie, ale brakuje jednej pozycji. Terminowość: tak. Kompletność: nie. OTIF: nie. To zamówienie zostaje w mianowniku i nie wchodzi do licznika. Jeśli następnym razem ta sama pozycja dojedzie dzień później jako dosyłka, nie poprawiacie wstecz pierwotnego rekordu. Dosyłka może mieć własny numer i własny pomiar, jeśli tak umówiliście się z klientem. Pierwotne zamówienie pozostaje niezgodne.
Zasady, bez których dwa okresy nie są porównywalne
Ten sam wzór nie wystarczy, jeśli między miesiącami zmienia się to, co wchodzi do licznika albo do mianownika. Zanim zestawisz wyniki, sprawdź pięć rzeczy w tej kolejności: jednostkę oceny, regułę terminu, regułę kompletności, listę wyłączeń i moment zamknięcia okresu. Jeśli któraś z nich się zmieniła, nie publikuj strzałki „w górę / w dół” jako poprawy procesu.
Jednostka musi zostać ta sama. Miesiąc liczony po zamówieniach i miesiąc liczony po liniach to dwa różne wskaźniki. Nie przeliczaj ich „na oko” i nie uśredniaj. Jeśli musicie zmienić jednostkę, zamknijcie stary szereg, opiszcie zmianę i zacznijcie nowy. Przez jeden okres przejściowy możecie pokazać oba wyniki obok siebie, ale tylko z jawną adnotacją, który jest oficjalny.
Reguła terminu też musi być stała. Nie porównuj miesiąca, w którym „na czas” oznaczało datę wysyłki, z miesiącem, w którym oznacza okno odbioru. To samo dotyczy dostawy wcześniejszej: albo konsekwentnie jest sukcesem, albo konsekwentnie jest poza oknem. Zmiana tej reguły w środku kwartału potrafi podnieść OTIF bez jednej poprawionej dostawy.
Wyłączenia trzymajcie na zamkniętej liście z limitem i właścicielem. Przy każdym raporcie pokażcie trzy liczby, nie sam procent: licznik, mianownik i liczbę zamówień wyłączonych z podziałem na powody. Udział wyjątków jest częścią obrazu. Jeśli OTIF rośnie, a wyłączenia rosną szybciej, wynik się poprawił księgowo, nie operacyjnie.
Zamykajcie okres w stałym dniu i nie poprawiajcie historii po publikacji. Dosyłka, reklamacja albo późne potwierdzenie odbioru mogą zmienić status, ale wtedy robicie korektę wersjonowaną: stary wynik zostaje, obok jest korekta i data jej wprowadzenia. Inaczej każdy przegląd miesięczny będzie negocjacją o to, który plik jest „tym właściwym”.
Porównujcie podobny wolumen i podobny mix, zanim wyciągniecie wniosek o trendzie. Tydzień z trzema dużymi odbiorcami i oknami nocnymi nie jest tym samym tygodniem co tydzień drobnych zamówień na jeden SKU. Obok OTIF całkowitego pokazujcie wynik w stałych przekrojach: klient, kanał, magazyn, przewoźnik, dzień tygodnia. Spadek o dwa punkty na całości może być awarią jednego doku albo zwykłą zmianą udziału trudnych tras.
Ostrzeżenie: nie zestawiajcie OTIF z różnych definicji na jednym wykresie bez przerwy w szeregu. Czytelnik zobaczy trend, którego nie ma. Jeśli definicja się zmieniła, pierwszy raport po zmianie ma mówić „wynik nieporównywalny z poprzednim okresem”, a nie „poprawa o X punktów”.
Pytanie kontrolne przed porównaniem: czy zamówienie wyłączone w styczniu zostałoby wyłączone w lutym z tego samego, spisanego powodu? Jeśli odpowiedź brzmi „zależy, kto zamykał raport”, procentów nie wolno zestawiać.
Krok 4: analizuj odchylenia – jak znaleźć rzeczywistą przyczynę niskiego OTIF
Niski procent nie jest przyczyną. Jest tylko sygnałem, że część zamówień nie weszła do licznika. Analizę zaczynajcie od rozdzielenia tych zamówień, a nie od szukania winnego działu.
Kolejność sprawdzenia, zanim wskażecie właściciela
- Wyciągnijcie z mianownika zamówienia ze statusem OTIF „nie”. Nie analizujcie próby „na oko” z maili reklamacyjnych – bierzcie pełny zbiór niezgodności z zamkniętego okresu.
- Rozdzielcie je na trzy koszyki: tylko nieterminowe, tylko niekompletne, obu warunków niespełnionych. Jeden wykres OTIF ukrywa, czy problem siedzi w dojeździe, w dostępności, czy w obu naraz.
- W każdym koszyku policzcie udział klientów, magazynów, przewoźników i kanałów. Szukajcie koncentracji, nie średniej. Jeśli 60% braków dotyczy jednego magazynu albo jednej grupy SKU, nie uruchamiajcie programu „dla całej firmy”.
- Przy każdej niezgodności przypiszcie jedną przyczynę pierwotną z krótkiej, zamkniętej listy. Przyczyna wtórna – na przykład spóźniony załadunek po braku towaru – zostaje w komentarzu, ale nie dubluje rekordu w Pareto.
- Sprawdźcie, czy przyczyna ma dowód w systemie źródłowym: brak stanu w momencie alokacji, przekroczone okno w TMS, odmowa na rampie, błąd SKU na dokumencie. Wpis „logistyka” albo „klient” bez śladu w danych nie jest przyczyną.
- Dopiero potem wskażcie właściciela działania i termin sprawdzenia, czy ta sama przyczyna spada w następnym okresie. Bez tego analiza kończy się na slajdzie.
Gdzie zwykle leży przyczyna – i jak to odróżnić
Brak kompletności przy zachowanej terminowości częściej zaczyna się przed dokiem: zła dostępność w momencie potwierdzenia, alokacja na stan, którego nie da się skompletować, zamiennik bez zgody, błąd jednostki miary albo cięcie zamówienia przy pakowaniu. Tu sprawdzacie godzinę potwierdzenia wobec stanu magazynowego i różnicę między ilością zamówioną, wydaną i przyjętą. Jeśli wydanie było pełne, a przyjęcie nie, przyczyna przesuwa się na transport albo na odmowę części towaru, a nie na kompletację.
Brak terminowości przy pełnej ilości częściej siedzi w planie transportu i w oknie klienta: za późne podstawienie auta, zły priorytet załadunku, trasa złożona z zamówień o różnych oknach, korek albo brak ludzi na rampie. Tu porównujecie godzinę opuszczenia doku z faktycznym odbiorem i z oknem. Wysyłka po czasie wskazuje magazyn albo plan załadunku. Wysyłka w czasie i odbiór po oknie wskazuje przewoźnika, trasę albo okno, którego nie dało się dotrzymać już w momencie potwierdzenia.
Gdy padają oba warunki naraz, nie sumujcie dwóch niezależnych „win”. Najpierw sprawdźcie, czy jedno zdarzenie pociągnęło drugie: brak towaru opóźnił kompletację, a spóźniony wyjazd wypadł z okna. Właścicielem jest wtedy proces, który uruchomił łańcuch, nie ostatni dział, który dotknął zamówienia.
Krótki scenariusz: w tygodniu OTIF spada z 94% do 88%, a wyłączenia stoją w miejscu. Z 40 niezgodności 28 to braki jednej grupy SKU w magazynie A, przy wyjazdach jeszcze w oknie. To nie jest „problem transportu”. To luka dostępności albo zbyt późne potwierdzenie terminu względem stanu. Drugi scenariusz: te same 40 niezgodności rozkłada się po SKU, ale 25 dotyczy jednego przewoźnika i odbioru po oknie przy terminowym wyjeździe z doku. Wtedy rozmowa z magazynem nic nie zmieni – trzeba sprawdzić okna, pojemność trasy i jakość potwierdzenia doręczenia.
Checklista analizy odchylenia
- Okres jest zamknięty, a licznik, mianownik i wyłączenia pochodzą z tej samej wersji raportu.
- Niezgodności są rozdzielone na „tylko czas”, „tylko kompletność” i „oba”.
- Każda niezgodność ma jedną przyczynę pierwotną z zamkniętej listy i dowód, nie swobodny opis.
- Wiadomo, czy ilość przyjęta różni się od ilości wydanej, i skąd pochodzi godzina odbioru.
- Koncentracja jest policzona: klient, kanał, magazyn, przewoźnik, dzień, grupa SKU.
- Wyłączenia z tego okresu są pokazane obok, a nie wciągnięte z powrotem do licznika.
- Właściciel ma jedno działanie na dominującą przyczynę i datę, kiedy sprawdzicie, czy jej udział spadł.
- Nie porównujecie tego okresu z poprzednim, jeśli zmieniła się definicja, jednostka albo lista wyłączeń.
Czego nie wolno pominąć przy niskim wyniku
Ostrzeżenie: nie poprawiajcie OTIF przez poszerzenie wyjątków po zobaczeniu wyniku. Jeśli przyczyna nie mieści się na liście spisanej przed okresem, zostaje w mianowniku jako niezgodność albo jako osobna kategoria „do decyzji”, widoczna w raporcie. Dopisanie jej wstecz czyni szereg bezużytecznym.
Ostrzeżenie: nie uznawajcie dosyłki za naprawę pierwotnego zamówienia. Dosyłka może być osobnym, terminowym zamówieniem i nadal nie podnosi licznika rekordu, który już raz nie spełnił definicji. Inaczej im więcej ratunkowych wysyłek, tym ładniejszy OTIF.
Ostrzeżenie: nie mieszajcie reklamacji jakościowej z OTIF, jeśli jakość nie wchodzi do waszej definicji „w całości”. Jakość mierzcie obok. Wciąganie jej tylko wtedy, gdy psuje wynik, a pomijanie, gdy wynik jest dobry, rozwala porównywalność.
Co zrobić z wynikiem w kolejnym cyklu
Po analizie zostawcie jedną dominującą przyczynę na najbliższy okres, nie pięć równoległych programów. Dla tej przyczyny zapiszcie, który koszyk ma spaść – czas, kompletność albo oba – i o ile w sztukach zamówień, nie tylko w punktach procentowych. Punkty zależą od mianownika. Czterdzieści brakujących linii w magazynie A jest konkretniejsze niż „poprawić OTIF”.
Przed następnym raportem sprawdźcie trzy rzeczy: czy definicja i wyłączenia zostały te same, czy nowe niezgodności mają dowód, oraz czy udział wskazanej przyczyny realmente spadł. Jeśli OTIF urósł, a ta przyczyna została, wzrost przyszedł z mixu albo z wyłączeń. Wtedy nie zamykajcie działania jako skutecznego.
Na przeglądzie pokazujcie obok siebie: OTIF, udział wyjątków, podział niezgodności i jedną przyczynę z właścicielem. Reszta komentarza jest zbędna, dopóki te cztery elementy się nie spinają. Dzięki temu wskaźnik zostaje narzędziem sterowania dostawą, a nie liczbą do obrony na slajdzie.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Co oznacza skrót OTIF?
OTIF (On Time In Full) oznacza dostawę zrealizowaną na czas i w całości. Oba warunki muszą być spełnione jednocześnie.
Czy dostawa częściowa może zostać uznana za OTIF?
Co do zasady nie. Dostawa częściowa nie jest realizacją In Full dla pierwotnego zamówienia, chyba że od początku potwierdzono dostawę dzieloną i określono terminy dla każdej części.
Jaką datę należy porównywać przy ocenie terminowości?
Należy porównać uzgodniony termin dostawy z faktycznym momentem odbioru przez klienta. Sama data wysyłki nie potwierdza terminowej dostawy.
Jakie dane są potrzebne do obliczania OTIF?
W rejestrze powinny znaleźć się między innymi numer zamówienia, klient, potwierdzony termin, planowana i faktyczna data odbioru, ilość zamówiona i dostarczona oraz status terminowości i kompletności.
Czy wcześniejsza dostawa zawsze poprawia wynik OTIF?
Nie. Jeśli klient ma określone okno awizacyjne lub nie może przyjąć towaru wcześniej, dostawa poza tym oknem nie powinna automatycznie otrzymywać statusu „na czas”.
Jak traktować wyjątki przy pomiarze OTIF?
Wyjątki powinny wynikać z uzgodnionych zasad i mieć potwierdzenie, na przykład w mailu, systemie, korekcie awizacji lub protokole. Zbyt szeroka lista wyłączeń może sztucznie zawyżać wynik.



